Sieciowanie radiacyjne jest jedną z najwcześniejszych metod sieciowania PVC, a także najczęściej stosowaną metodą sieciowania. Stany Zjednoczone, Japonia i inne kraje zastosowały tę metodę do produkcji usieciowanych radiacyjnie przewodów izolowanych PVC. Zwykłe materiały PVC nie są usieciowane pod wpływem promieniowania i ulegają głównie reakcjom odchlorowodorowania i degradacji, w wyniku czego powstają sprzężone wiązania podwójne, które powodują odbarwienie produktu. W 1959 roku Pinner i Miller po raz pierwszy odkryli, że wielofunkcyjne nienasycone monomery mogą wzmacniać reakcję sieciowania PVC pod wpływem promieniowania, umożliwiając w ten sposób sieciowanie promieniowaniem PVC. Dodawane wielofunkcyjne nienasycone monomery to głównie trimetakrylan trimetylolopropanu (TMPTMA), triakrylan trimetylolopropanu (TMPTA), izocyjanuran triallilu (TAIC), cyjanuran trienu propylu (TAC), dimetakrylan glikolu tetraetylenowego (TEGDM), diakrylan glikolu tetraetylenowego (TEG-DA) diakrylan (TPGDA), diakrylan glikolu dipropylenowego (DPGDA) itp.
Z biegiem lat wiele badań stopniowo ujawniło zasadę reakcji i zmiany strukturalne w sieciowaniu radiacyjnym PCW, a także umożliwiło kontrolowanie struktury i wydajności produktów z PCW usieciowanych radiacyjnie, dzięki czemu technologia sieciowania radiacyjnego PCW jest coraz bardziej dojrzała .
W sieciowaniu radiacyjnym PVC na ogół jako źródło promieniowania wykorzystuje się promień 60Co-ray lub wysokoenergetyczny promień elektronów (EB), wielofunkcyjny nienasycony monomer jako środek sieciujący, reakcja sieciowania jest reakcją wolnorodnikową, a wiązanie C-Cl PVC pod wpływem działania promieniowania rozszczepiania w celu utworzenia wolnych rodnikowych centrów aktywnych, wielofunkcyjne nienasycone monomery preferencyjnie generują wolne rodniki i samopolimeryzują pod wpływem inicjacji promieniowania, a jednocześnie przeszczepiają do PVC długołańcuchowe wolne rodniki, podstawową strukturą sieciującą jest PVC- (cross -środek łączący) -PVC.
VK SHARMA i in. wykorzystał promieniowanie wiązki elektronów (EB) do sieciowania miękkiego PVC i zbadał wpływ trzech środków sieciujących — TMPTA, TEGDM i TEGDA na szybkość sieciowania i stabilność termiczną miękkiego PVC. TBLS) jako stabilizator systemu. Wyniki pokazują, że 5% TMPTA ma najlepszy efekt sieciowania. Gdy udział masowy żelu wynosi 60 procent, jego wytrzymałość na rozciąganie osiąga 23,5 MPa, czyli o około 7 procent więcej niż bez usieciowania. W tym samym czasie objętość usieciowanego miękkiego PCW jest znacznie poprawiona rezystywność i temperatura rozkładu.
Ratnam i in. przyjęli tę samą metodę sieciowania radiacyjnego, stosując TMPTA do sieciowania twardego PCW, a Si TBLS jako stabilizator układu oraz zbadali zależność między zawartością żelu a wytrzymałością na rozciąganie i twardością twardego PCW przy dawce promieniowania 20-200 kGy. W tym samym czasie zmierzono Tg dawki promieniowania 100kGy, a analiza FTIR potwierdziła, że metoda napromieniowania wiązką elektronów pozwala skutecznie uniknąć wystąpienia reakcji degradacji. Badanie wykazało, że przy dawce promieniowania 100 kGy udział masowy żelu osiągnął 85 procent, a Tg usieciowanego sztywnego PVC wzrosła o 2,5 stopnia w porównaniu z próbką nieusieciowaną. Jednocześnie badania właściwości twardego PCW usieciowanego radiacyjnie wykazały, że wytrzymałość na rozciąganie i twardość twardych próbek PCW usieciowanych odpowiednią ilością środka sieciującego (4%) ulegają znacznej poprawie. Gdy udział masowy żelu osiąga 80 procent, wytrzymałość na rozciąganie osiąga maksymalną wartość 55 MPa, która jest o 30 procent wyższa niż bez usieciowania. W tym czasie twardość twardego PVC również wzrosła o około 13% i wykazywała tendencję wzrostową wraz ze wzrostem udziału masowego żelu.
Sieciowanie radiacyjne PVC jest bardzo złożoną reakcją, obejmującą głównie sieciowanie PVC, degradację i usuwanie HCl. Wpływ różnych czynników na sieciowanie radiacyjne PVC uzyskuje się poprzez wpływ na konkurencyjną relację między tymi trzema. Na proces reakcji sieciowania radiacyjnego PVC ma wpływ wiele czynników: dawka promieniowania, temperatura promieniowania, atmosfera reakcyjna, środek sieciujący, plastyfikator, wypełniacz i środek pomocniczy w przetwórstwie. W porównaniu z metodą sieciowania chemicznego, metoda sieciowania radiacyjnego ma wiele zalet i jest szeroko stosowana w przemyśle drutów i kabli.
Produkty z PCW usieciowanego radiacyjnie charakteryzują się doskonałą wydajnością, wysoką wydajnością produkcji, oszczędnością energii i brakiem zanieczyszczenia środowiska. Biorąc pod uwagę, że ludzie zwracają uwagę na kwestie środowiskowe i postęp w technologii radiacyjnej, technologia sieciowania promieniowaniem PVC z pewnością będzie przyciągać coraz więcej uwagi.