Chropowatość powierzchni, często skracane dochropowatość, jest składnikiem wykończenia powierzchni (tekstury powierzchni). Jest kwantyfikowany przez odchylenia w kierunku wektora normalnego rzeczywistej powierzchni od jej idealnej formy. Jeśli te odchylenia są duże, powierzchnia jest szorstka; jeśli są małe, powierzchnia jest gładka. W metrologii powierzchni chropowatość jest zwykle uważana za składnik o wysokiej częstotliwości i krótkiej długości fali mierzonej powierzchni. Jednak w praktyce często konieczna jest znajomość zarówno amplitudy, jak i częstotliwości, aby upewnić się, że powierzchnia nadaje się do określonego celu.
Chropowatość można zmierzyć przez ręczne porównanie z „komparatorem chropowatości powierzchni” (próbką znanej chropowatości powierzchni), ale ogólniej pomiar profilu powierzchni wykonuje się za pomocą profilometru. Mogą to być urządzenia kontaktowe (zwykle rysik diamentowy) lub optyczne (np. interferometr światła białego lub skaningowy mikroskop konfokalny laserowy).
Jednak kontrolowana szorstkość może być często pożądana. Na przykład powierzchnia błyszcząca może być zbyt błyszcząca dla oka i zbyt śliska dla palca (dobrym przykładem jest touchpad), więc wymagana jest kontrolowana szorstkość. Jest to przypadek, w którym zarówno amplituda, jak i częstotliwość są bardzo ważne.
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii